 |
| Kruis en kraai |
| | De romankunst na James Joyce
Tegen het einde van zijn leven was James Joyce depressief en aan de drank. Hij koesterde een eenvoudige novelle van Tolstoj, en vroeg zich vertwijfeld af of hij na zijn debuut Dubliners de twintigsteeeuwse romankunst, met grote prozawerken als Ulysses en Finnegans wake, wel de goede kant op geleid had.
In een reisverhaal beschreef Cees Nooteboom zijn bezoek aan het precolumbiaanse Einde van de Wereld: een kruis aan de rand van het meest westelijke van de Canarische eilanden. Toen hij het
naderde, had op het dwarshoud ‘met onnavolgbaar effectbejag’ een kraai plaatsgenomen. Voor A.F.Th. van der Heijden is in de romankunst van de voorbije eeuw Joyce’ Finnegans wake zo’n kruis met kraai, dat de schrijver uiteindelijk de rug toekeert om het spoor terug te volgen naar traditioneler vormen van vertelkunst. |
|
|
|
